30 августа в Казахстане отмечался День шахтёра — профессиональный праздник людей, чей труд требует мужества, выдержки, ответственности и большой физической силы. Для Владимира Яковлевича Мирау, 41-летнего работника шахты «Казахстанская», шахтёрское дело стало не просто профессией, а важной частью жизни и семейной традицией.
Владимир работает в шахте более 20 лет — с 2004 года. В 2017-м он получил квалификацию машиниста горной выемочной машины (МГВМ) высшего, пятого разряда. Сегодня Владимир трудится звеньевым, выполняя вместе с командой сложную и ответственную работу. Этот труд для него наследие семейное: шахтёрами были дедушка, бабушка, отец и старший брат. С самого детства Владимир понимал, насколько это тяжёлая и опасная профессия, где особенно важны дисциплина, профессионализм и взаимовыручка.
Одним из самых серьёзных испытаний в профессиональной жизни Владимира стал 2023 год, когда он находился в командировке на шахте имени Костенко. Во время аварии Владимир находился с коллегами под землёй. Во время выхода на поверхность обнаружили одного из работников без сознания. Однако шахтёры не растерялись: оказали первую медицинскую помощь, используя подручные средства, вынесли его на поверхность и передали в медицинский пункт.
За спасение человеческой жизни Владимир Яковлевич Мирау был награждён государственной медалью. Эта награда стала признанием его мужества и решительности, а также напоминанием о главном в шахтёрском труде: в сложной ситуации поддерживать друг друга.
Накануне профессионального праздника кандидатура Владимира Мирау была выдвинута на Доску почёта. Для него это свидетельство того, что многолетний труд и профессиональный опыт получают заслуженное признание.
А за пределами шахты Владимира ждёт самое главное — его семья. Вместе с супругой они уже 19 лет идут по жизни рядом, поддерживая друг друга во всех жизненных ситуациях. За эти годы им удалось создать крепкую и дружную семью, в которой растут три дочери.
В семье с уважением относятся к разным традициям. Рождество и Пасху отмечают сначала по католической, а затем по православной традиции. Для Владимира и его родных это естественная часть жизни в полиэтничном Казахстане, где с уважением относятся к разным культурам, обычаям и вероисповеданиям.
История семьи Мирау
За сегодняшней историей Владимира стоит судьба нескольких поколений его предков. Его прадед и прабабушка, Яков Петрович Мирау (1904 г.р.) и София Августовна Мирау, в девичестве Янле (1911) родились в Крыму. Их сын, Пётр Яковлевич (1931) – в селе Красногвардейское Симферопольской области Крымской АССР.
В 1941 году немецкое население Крыма было депортировано советскими властями. Семья Мирау была переселена в Казахстан, в Акмолинскую область. По семейным данным, Пётр состоял в неофициальном барке с Ниной Семёновной Ивашковской. Позже семья переехала из Акмолинской области в Кустанай. В семье родились сын Яков и дочь Елена. Следующее поколение продолжило свой путь в Караганде, куда Яков Петрович приехал для учёбы. Там он встретил Ларису Васильевну. В их семье родились два сына — Виктор Яковлевич Мирау и Владимир Яковлевич Мирау. Так история семьи Мирау прошла путь от Крыма до Казахстана, от одного поколения к другому. Менялись города, обстоятельства и время, но сохранялась главная ценность — семья.
Сегодня Владимир продолжает семейную традицию и связывает свою жизнь с шахтёрским трудом. За его плечами более двадцати лет работы, высший квалификационный разряд и государственная награда за спасение человеческой жизни. А впереди — новые поколения, для которых история семьи Мирау станет частью их собственной памяти и наследия.
Мария Горбачева
Владимир Мирау: кенші мамандығы, батылдық және отбасы тарихы
Отбасы тағдырының бір бөлігіне айналатын мамандықтар болады. Владимир Мирау үшін осындай мамандық кенші кәсібі болды. Ол жиырма жылдан астам уақыт бойы жер астында еңбек етіп, отбасылық дәстүрді жалғастырып келеді. Бұл тарихтың ар жағында тек кеншінің еңбегі ғана емес, Қырымнан Қазақстанға дейінгі жолдан өткен әулеттің тағдыры жатыр.
Владимир шахтаға 2004 жылы келді. 2017 жылы тау-кен қазу машинасының машинисі (МГВМ) мамандығы бойынша жоғары, бесінші разрядты біліктілік алды. Бүгінде ол звено жетекшісі болып жұмыс істеп, командасымен бірге күрделі өндірістік міндеттердің орындалуына жауап береді.
Кенші еңбегі оған бала кезінен таныс болды: атасы, әжесі, әкесі және ағасы кенші болған. Сондықтан Владимир жер астындағы жұмыс тек физикалық күшті ғана емес, тәртіпті, тәжірибені және әріптестеріне сенім арта білуді қажет ететінін жақсы түсінді.
Ең күрделі сынақтардың бірі 2023 жыл болды. Костенко атындағы шахтаға іссапармен барған кезде Владимир апат кезінде жер астында болды. Жер бетіне шығу барысында ол әріптестерімен бірге жұмысшылардың бірін ес-түссіз жатқан күйінде тапты. Кеншілер оған алғашқы медициналық көмек көрсетіп, зардап шеккен адамды жер бетіне шығарып, дәрігерлерге тапсырды.
Адам өмірін құтқарғаны үшін Владимир Мирау мемлекеттік медальмен марапатталды. Ал оның кәсіби еңбегі тағы бір мәрте мойындалды: Кеншілер күні қарсаңында оның кандидатурасы Құрмет тақтасына ұсынылды.
Шахтадан тыс жерде Владимир үшін отбасы басты тірек болып қала береді. Жұбайымен бірге олар 19 жылдан бері өмір жолын қатар жалғастырып келеді. Отбасында үш қыз тәрбиеленіп келеді, ал әртүрлі дәстүрлер өзара үйлесім тауып, қатар өмір сүруде: Рождество мен Пасха мерекелері католиктік және православиелік дәстүр бойынша атап өтіледі. Мирау отбасы үшін бұл – көпэтносты Қазақстандағы өмірдің табиғи бір бөлігі.
Владимирдің бүгінгі өмірінің артында оның ата-бабаларының бірнеше буынының тағдыры тұр. Оның арғы атасы мен арғы әжесі Яков Петрович Мирау (1904 жылы туған) және София Августовна, қыз кезіндегі тегі Янле (1911 жылы туған), Қырымда дүниеге келген.
Олардың ұлы Пётр Яковлевич (1931 жылы туған) Қырым АКСР-інің Симферополь облысындағы Красногвардейское ауылында дүниеге келген. 1941 жылы Қырымның неміс халқы жер аударылды. Мирау отбасы Қазақстанға, Ақмола облысына қоныс аударылды. Отбасылық деректерге сәйкес, Пётр Нина Семёновна Ивашковскаямен ресми түрде тіркелмеген некеде болған. Кейін олар Қостанайға көшіп, осында Яков пен Елена дүниеге келді. Келесі ұрпақ өз тағдырын Қарағандымен байланыстырды. Яков Петрович мұнда оқуға келіп, Лариса Васильевнамен танысты. Олардың отбасында Виктор және Владимир есімді екі ұл дүниеге келді.
Осылайша Мирау әулеті Қырымнан Қазақстанға дейінгі жолдан өтті. Қалалар, жағдайлар мен уақыт өзгерді, бірақ басты құндылық – отбасы сақталды. Енді бұл естелікті жаңа ұрпақтарға жеткізу қажет.
Автор: Мария Горбачева.
Қазақ тіліне аударған: Руслан Мусиреп
Все самое актуальное, важное и интересное - в Телеграм-канале «Немцы Казахстана». Будь в курсе событий! https://t.me/daz_asia
